Shloka 2.57
यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् । नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥२-५७॥
पदच्छेद
यःyaḥसर्वत्रsarvatraअनभिस्नेहःanabhisnehaḥतत्tatतत्tatप्राप्यprāpyaशुभ-अशुभम्śubha-aśubhamनnaअभिनन्दतिabhinandatiनnaद्वेष्टिdveṣṭiतस्यtasyaप्रज्ञाprajñāप्रतिष्ठिताpratiṣṭhitā
अन्वय
यः सर्वत्र अनभिस्नेहः तत् तत् शुभाशुभम् प्राप्य न अभिनन्दति, न द्वेष्टि, तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता [अस्ति] ।
हिन्दी अर्थ
जो किसी परिस्थिति से चिपकता नहीं, और शुभ या अशुभ मिलने पर न उल्लास में बहता है, न द्वेष करता है, उसकी प्रज्ञा स्थिर है।
English meaning
One who clings to nothing, who neither exults nor hates on meeting what is favourable or unfavourable, has wisdom firmly established.
प्रसंग
कृष्ण स्थिर प्रज्ञा को अनुकूल और प्रतिकूल प्राप्तियों से जोड़ते हैं।
सरल व्याख्या
अत्यधिक उल्लास और द्वेष, दोनों परिणाम से चिपकने के रूप हो सकते हैं।
Context
Krishna relates settled wisdom to favourable and unfavourable events.
Simple explanation
Exultation and hatred can both be forms of clinging to what happens.