Shloka 11.41
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं हे कृष्ण हे यादव हे सखेति । अजानता महिमानं तवेदं मया प्रमादात्प्रणयेन वापि ॥११-४१॥
पदच्छेद
सखाsakhāइतिitiमत्वाmatvāप्रसभम्prasabhamयत्yatउक्तम्uktamहेheकृष्णkṛṣṇaहेheयादवyādavaहेheसखेsakheइतिitiअजानताajānatāमहिमानम्mahimānamतवtavaइदम्idamमयाmayāप्रमादात्pramādātप्रणयेनpraṇayenaवाvāअपिapi
अन्वय
तव इदम् महिमानम् अजानता मया सखा इति मत्वा प्रमादात् प्रणयेन वा अपि हे कृष्ण, हे यादव, हे सखे इति यत् प्रसभम् उक्तम् [अस्ति], [तत् अहम् त्वाम् क्षामये] ।
हिन्दी अर्थ
आपकी यह महिमा न जानकर, आपको अपना मित्र मानते हुए मैंने असावधानी या प्रेम में जो हठपूर्वक ‘हे कृष्ण, हे यादव, हे सखे’ कहा—
English meaning
Not knowing this greatness of yours and treating you as a friend, I may have carelessly or affectionately addressed you too freely as 'Krishna', 'Yadava' or 'my friend'—
प्रसंग
महिमा के दर्शन के बाद अर्जुन पहले के मित्रतापूर्ण संबोधनों को याद करता है।
सरल व्याख्या
उसकी नई समझ पुराने संबंध को मिटाती नहीं, पर उसके व्यवहार का पुनर्विचार कराती है।
Context
After seeing this greatness, Arjuna recalls the familiar ways he addressed his friend.
Simple explanation
The new understanding does not erase friendship, but makes him reconsider how he expressed it.